سارینا و شب های قدر ...

الهی ، امشب آمده‌ام تا به چهارده نور پاک، تو را قسم دهم

و والاترین کتاب را بر سر بگیرم و بالاتر روم  ، مرا به خویش وامگذار و در این شب

با بهترین دوستانت هم‌نشین کن و از خویش مران ، که بی‌تو حیرانم و سرگردان . . .

عزیزم، امسال هم خدا رو شکر تونستیم که برای مراسم شب قدر به مسجد بریم با اینکه از هر گونه فضولی کم نگذاشتی و برای یک لحظه هم نمی نشستی و فقط در حال راه رفتن بودی ...

با کمک های الهام و عارف و زهرا و مامانی منیژه تونستم تا آخر مراسم در مسجد بمونم ...

هر سه شب احیا را تا ساعت 4 صبح همراه ما بیدار بودی ...

خدا رو شکر که خدا بهمون لیاقت حضور در این مراسم رو داد...بهترین آرزوها رو برات کردم و از خداوند سلامتی و عاقبت به خیری ات رو خواستم... ایشالاه سرنوشتی که اون شب ها برای سال آینده مون نوشته شد به صلاح مون باشه و همراه با سلامتی و خیر و برکت .

در ضمن شب اول ( 19 ماه رمضان) قبل از اینکه به مسجد بریم مسابقات وزنه برداری از تلویزیون پخش می شد که شما به همراه بابا محمد تماشا می کردین و بعد از مسابقات هم سارینا خانوم عینا حرکات رو تقلید می کرد :

مهره های خونه بازی ات رو با کلی ادا بالا سرت میاوردی و وقتی بعدش به زمین می زدی باید ما با کلی هیجان تشویقت می کردیم( مثل مسابقاتی که از تلویزیون پخش می شد)